Önce 10 adet Novasef antibakteriyel iğne, sonra şimdiye kadar Duocid ve Ampicid iğneleri.. Doktor Duocid demişti. Her zaman her yerde bulunmuyor. Eşdeğer içerikli başka firmaya ait Ampicid de aynı etkiyi sağlıyormuş. Son günlerde daha ucuz olduğu için ona devam ettik. Fiyatı (tek ampul) 2 TL 80 kuruş. Caddemizdeki polikliniğin hemşiresi iğne yapmaya 6 liraya geliyor. Sabah 6 akşam 6, günde 12 lira.

9 kasımda akşamleyin ambulansla gittiğimiz Etfal hastanesi acil servis doktorları tahlil sonucundaki ölümcül enfeksiyonu anlamayacak kadar bilinçsiz ve insanlıktan nasibini almamış yeni nesil gençlerden idi. Sanki 40 yıllık doktormuş gibi havaya girmişler, sanki her şeyi çok iyi biliyorlar gibi, her şeyden yüzde yüz emin gibi bir tavır sergiliyorlardı. Oysa daha tahlil sonucunu anlayamayacak kadar sıfırlar. Onların yüzünden ertesi gün eve özel doktor çağırmıştık. Onların yüzünden şimdiye kadar çok para gitti. Annemin o gece kesinlikle hastaneye yatırılması gerekiyorken basit bir yüksek tansiyon muamelesi yapıp aşırı sıvı kaybettiren idrar sökücü iğne yapıp kovarcasına eve göndermişlerdi. Eğer onlara inansaydık özel doktor çağırmasaydık annem şimdi hayatta olmayacaktı. Ben de tabi onların hayatlarını mahvetmek için elimden gelen her şeyi yapacaktım!

Bu sabaha kadar iğnelere devam ettik. Annem ayağı dışında sağlığına tamamen kavuştu. Ayak fena. Fazla ağrı yapıyor. Bu yüzden bu sabah Etfal hastenesine telefon edip ısrarla bugüne randevu aldım hastaneye gittik. Doktor damar tıkanıklığından şüphelenerek “gerekirse Siyami Ersek hastanesine sevk edeceğiz” dedi. Çünkü tedavisi Etfal’de mümkün değilmiş. Ültrason yaptırdı. Bu işleri bağ-kur sayesinde ücretsiz yaptırdık. Doktor ültrason sonucunu inceleyince başka hastaneye sevk etmeyi gerekli görmedi. Ayağının iyileşmemesi şeker hastalığı yüzündenmiş. Plastik cerrahi bölümüne gönderdi. Orada ise bakmadılar pazartesiye randevu verdiler. Pazartesi gideceğiz. Aslında ilkin plastik cerrahiye gitmemiz gerekiyormuş. Bunda ise telefonda hasta randevularını ayarlayan aceleci genç kadın memurun suçu var. Şu gençlerin akılları hep başka yerlerde. Ne anlattığımı dinlemeye gerek görmeden genel cerrahiye randevu vermişti. Neyse bunda da bir hayır vardır herhalde. En azından ültrasonla iyi bir inceleme yapıldı. Bu arada pazartesiye kadar iğnelere devam etmemize gerek yokmuş.

Yaklaşık 15 yıl evvel bacağından (varis veya flebit yüzünden) özel bir hastanede ameliyat olmuştu. Sonra sağlığına tamamen kavuşmuştu.
Bundan 7 veya 8 yıl önce, şimdiki enfeksiyonun aynısı ortaya çıkmış, yine bütün vücudu sarmıştı. O zaman Etfal hastanesi doktorları doğru teşhiste bulunmuşlardı. Sadece 10 adet iğne ile iyileşmişti.
Bu sefer Etfal hastanesi doktorları annemdeki enfeksiyonu anlamayarak (belki daha doğrusu görmezden gelerek) “tansiyon” üstünde durdular ve bizi hastaneden kovdular. Onlara kalsa ölürdü.
Eve gelen özel doktor “onların yaptığı kan tahlili raporuna bakarak” enfeksiyonu anladı. Gerekli ilacı yazdı. O günden beri iğnelere devam ediyoruz.

Bu arada ben iyice dağıldım. Abim ağır kalp hastası olduğu için her türlü iş benim başımda. Abim uyanık olduğu zamanlar uyuyabiliyorum. Onun yapabildiği tek şey “gözlemek”ten ibaret. Bir sorun çıkarsa beni uyandırır.

Hastanede çiçeği burnunda genç bir hanım doktor, “rahatsızlığı ne” diye sordu. Mevcut hastalıklarını saydım: Tip 2 diyabet, yüksek tansiyon, kalp ritim bozukluğu.. ve hastaneye geliş nedenimiz olan durumundan bahsettim.

“Muhtemelen bildiği tek şeyi yapan” yani tansiyonu ölçen stajyer doktor “İki Lasix iğnesi yapılacak” diye hemşireye seslendi. Ben hemen karşı çıktım çünkü Lasix, şiddetli idrar söktürücü (diüretik) bir ilaçtır.
Yaklaşık iki yıl önce annem benzeri bir rahatsızlık geçirmişti. O zaman Lasix yüzünden başımıza gelenleri bu blogda bir yazımda anlatmıştım: » Annemin Yüksek Tansiyon Hastalığı

Doktora o acı tecrübemizi anlatırken, şimdi son haftalarda annemin fazla idrar yüzünden fazlaca sıvı kaybettiğini, bu sefer Lasix’i kaldıramayacağını da anlattım. Vazgeçti. Bir süre sonra “tansiyonu düşürmek için başka çare yok” diyerek “sadece bir” Lasix iğnesi yaptırdı. Hastanede verilen ilaçlı serum tansiyonunu daha da yükseltirmiş, onun için Lasix şartmış. Kan tahlili yapıldı. doktor kan tahlili sonuç raporuna ifadesiz bir yüzle baktı. İdrar tahlili raporu nerede dedi. Herhalde kalabalığın kargaşasından onu söylemeyi unutmuş olacak. Şimdi yaptırın dedi. Annemi yattığı sedyeden kaldırmak mümkün değilken nasıl idrar alacağım? Doktorların hiç umrunda değil. O saatlerde hastane gündüz vaktinden bile daha kalabalıktı. Her nezle olan kişi hastanenin acil servisine gelmiş.. Kasıtlı oluşturulmuş “Domuz gribi” paniğinin bu kadar dehşetli olduğunu da ayrıca görmüş oldum.

Sabaha karşı annem daha da kötüydü. Buna rağmen doktorlar hastaneye yatırmak istemedi. Üç ayrı doktora yalvardım nafile. Bizi adeta kovdular. Bu insanlık dışı olay Şişli Etfal Hastanesi’nde oluyor. Hastalık hastası milletin domuz gribi takıntılarıyla ilgilenmek o doktorculuk oynayan şarlatan gençlere hem daha kolay hem daha zevkli olsa gerek! Doktorluğu henüz bir oyun sanıyorlar.

Yüksek ateş ve lasix iğnesi etkisiyle annem terden tam anlamıyla su içinde kalmış, ayrıca şuuru tam yerinde olmadığı için altına işemiş ve devamlı su sızdırır durumda iken tek başıma annemi eve getirmek zorundaydım.

Sonra sedyeyle annemi çıkış kapısına götürdüm. Hiçbir görevli yardım etmiyor! Para beklerler tabi. Zar zor bir tekerlekli sandalye buldum onun da ayak basma ekleri kırılmış, hurda bir şey. Bir hasta yakınının yardımıyla annemi sedyeden güç bela tekerlekli sandalyeye indirdim, sürükleyerek dışarı çıkardım. Peşinden yerlere sular akıyordu.

Hey gidi devlet! Her fırsatta aldığın onca vergiler yetmiyormuş gibi garip üniversite öğrencilerinden bile yüksek “haraç” alıyorsun. Başımıza eşkıya kesildin. O vergiler nereye gidiyor? Nedir bu devlet hastanelerindeki rezalet sefalet? Cevap basit: Vergilerimiz ABD’ye ve İsrail’e gidiyor. Onların eski uçaklarını silahlarını almak için.

Gece sonu – sabaha karşı baştan aşağı terden ve idrardan sırılsıklam olmuş annemle beraber hastaneden kovulduk. Görevliler yardım etmedi. Her şeyi tek başıma yaptım. Taksi şöförü insaflı bir adammış. Arabada ne kadar gazete varsa hepsini arka koltuğa yaydı. Annemi arabaya binbir güçlükle bindirdim. Sonra eve geldik. Annemi taksiden indirmem, eve taşımam daha zor oldu. Evde üstünü değiştirdim, altına hasta bezi bağladım giydirdim yatırdım. Sonra (iki yıl önceki tecrübeme dayanarak) büyük bir bardak süt içirdim.
Ben de bitmiştim. Sabah saat 4’te başımı yastığa koyduğum gibi derin bir uykuya dalmışım. Öğleye doğru abim uyandırdı. O saate kadar uyumamış. Ama o kadar anlatmama rağmen anneme bir damla su içirmemiş! Dolayısıyla annem yine (iki yıl önceki gibi) aşırı sıvı kaybından dolayı bilincini tamamen yitirdi. Üstelik hiç ayağa kalkamaz hale gelmişti. Hemen büyük bir bardak süt içirdim. Bu defa çok zor oldu. Kaşık kaşık içirebildim. Hastaneden geldiğimizde kendisi çabucak içmişti.

Akrabalar bildikleri halde gelmedi. Akşam geldiler. Birisi “böyle olmayacak, madem hastanelerden hayır yok, özel doktor çağıralım” dedi. Ne yaparsın burası Türkiye. Paran kadar değerin var. Yaşama şansın da aynı: paran kadardır!

Doktor hastaneden verilen kan tahlili raporuna baktı. Bir enfeksiyon var, ateşi bu yüzden düşmüyor, bilincinin yerinde olmamasında bu yüksek ateşin de rolü var” dedi. Hastanedeki şarlatan genç doktorlar rapordaki enfeksiyonu anlamamışlar mı yoksa uğraşmamak için görmezden mi gelmişler bunu bilemem.

Doktor ateş düşmesi için ve enfeksiyona karşı gereken ilaçları iğne olarak yazdı.. Gittim eczaneden aldım. İğneci kişi iki ayrı ilacı karıştırıp iğne yapacakmış. İğneci için caddedeki polikliniğe danıştım. Oradaki görevli bir kadın telefonla birini çağırdı. Ermenistanlı bir kadın geldi. Türkçeyi Rus aksanıyla konuşuyor. Ermenistan’da hemşirelik üzerine eğitim görmüş. Mesleğinde çok iyi. Bize bilmediğimiz şeyler öğretti, annemin altını değiştirdi. Oysa bu onun vazifesi değildi. Sağolsun. Hastanın alt bezi hasta hiç hareket edemiyorsa nasıl değiştirilir filan gibi bilgileri ondan öğrenmiş oldum. Bize kalsa bu iş için annemi her defasında bir hayli hırpalamış olacaktık. Ayrıca anneme gösterdiği sevgiyi şefkati ben bile gösteremiyorum. Hemşire dediğin böyle sevgi – şefkat dolu olmalı. Keşke zengin olsaydık o kadını anneme özel hemşire olarak tutabilseydik.

Not: Okuduğunuz bu yazımı birkaç saat içinde aralıklarla yazdım. Şimdi saat sabahın dördü. Annemin şuuru tamamen yerine geldi. Durumu iyi görünüyor. Neler olduğunu anlatıyoruz ilgiyle dinliyor ilgiyle sorular soruyor. Sonra saati sordu, dört deyince “Birazdan sabah ezanı okunur” dedi. Sabah namazlarını hep vaktinde kılmaya alışmış annem iki gündür namaz kılamıyor.

Bugün akşamüstü her zaman gittiğim marketten her zaman aldığım şeylerden alıyordum. O sırada müthiş bir fıstık ihtiyacı hissettim. Kuruyemiş reyonuna baktım. Bildiğimiz tuzlanmış yer fıstığı özel ambalajda ederinin çok üstünde bir fiyattan satılıyordu. Almadım.

Eve dönerken kuruyemişçiden 2 liralık fistık aldım. Eve geldim. Kana kana su içer gibi fıstık yemeye başladım. Onun üstüne domates çorbası içtim. Bugünkü akşam yemeğimiz domates çorbasından ibaretti. Sonrasında ise geleneksel aile içkimiz olan çay.

Tabelada şu yazıyor:
Panoramik – Sefalometrik 3DCT Tomografik Röntgen

Panoramik ne demek az çok biliyorum. Etraflıca çepeçevre görüntü gibi bir şey. Sefalometrik bildiğim kadarı ile kafa ölçüsüne uygun gibi bir anlamda.. Tomografik.. işte bunda takıldım. Hastanelerde çok karşılaştığım bir kelimeydi aslında. Röntgen ise bildiğimiz şey.

Tabelada web sitesi adresi de var.
www.dmar.com.tr

Sitede ne gibi bilgiler vermişler:

Dento – Maksillofasiyal İleri Görüntüleme ve Analiz Merkezi

Sitenin “Hakkımızda” sayfasında şunlar yazıyor:
Günümüzde radyolojinin gelmiş olduğu teknik seviye teşhis ve tedavi planlamasında radyografi kullanımını vazgeçilemeyecek kadar önemli hale getirmiştir. Son beş yılda alınan teknolojik mesafe önceki yirmi, yirmi beş yıldan daha fazladır. Bu gelişim sürecinde değişmeyen temel faktörlerden birisi X-Işını’dır. Bu anlamda çalışmaları ile bu günlerimizi yaklaşık yüzyıl önceden aydınlatan Wilhelm Conrad Roentgen’i saygıyla anarız. Ayrıca Panoramik Röntgen’i geliştirerek diş hekimliği kullanımında önemli bir vizyon açan Finlandiyalı Profesör Paatero’yu da hatırlatmak isteriz.
Bizler kurulduğumuzda belirlediğimiz “en iyisi” felsefemizi ilk günümüzden bu günümüze, bu günümüzden yarınlarımıza taşımayı, taşırken de bu misyonun çıtasını en üstte tutmayı görev bildik. İşte bu sorumlulukla taşıdığımız misyonu “yükselen diagnostik değer” sloganımızla bütünleştiriyoruz.

“Misyonumuz” sayfasında ise şunu yazmışlar:
Günümüz gelişen Dental tanı teknolojilerini kaliteli hizmet anlayışımız ile birleştirerek hastalarımıza ve dişhekimlerimize sunmak ve memnuniyetlerini arttırmaktır.

Anladım ki dişçilikle ilgili bir sistemmiş bu röntgen sistemi. “yükselen diagnostik değer” ise ilginç bir slogan olmuş.
Diagnostik ne demek? Hiç bilmiyorum.
Uludağ sözlük: “teşhis & tanıya dayalı olan çalışmalar, tetkik ve analizler bütünü.” diye tanımlamış.

Sigarayı bırakmak isteyenler bu satırları okuduğunuz anda sigarayı bırakın. Canınız sigara çektiğinde farzedin ki oruçlusunuz. Sonra başka bir şeyler yapan. Sigarayı bırakmanın en iyi yolu aniden bırakmaktır.

Ben şimdi sigarayı bıraktım. Başarılı olacak mıyım, olursam aşağıya yorum yerine yazarım. Bundan sonra sigara içersem onu da yazarım.

Sigaraya Başlayışım Nasıl Oldu?

Üniversitede başlamıştım. Günde bir iki tane içerdim. Genelde yemeklerden sonra.. Bu böyle devam etti. Üniversiteden sonra yine arada sırada aynı şekilde 8 yıl devam etti. Demek oluyor ki 10 veya 12 yıl boyunca her gün değil, aralıklı olarak günde bir veya birkaç tane sigara içiyormuşum. Bu uzun yıllar boyunca haftalarca hiç sigara içmediğim dönemler olmuştur.

Esas ne zaman başladım?
Babam öldükten birkaç ay sonra idi. 1999 yılının ilk aylarında. Kesin başlayışım o zaman olmuştur. Bir daha bırakamadım. Daha öncekiler hiç sayılmaz. Bakalım şimdiki bırakma kararımda başarılı olacak mıyım? İnşallah…

Bugün 9 Şubat Dünya Sigarayı Bırakma Günü. Sigarayı bırakmaya karar verenlere başarılar dilerim. Allah muvaffak etsin.

İyi bilelim unutmayalım sigara sağlığa çok fazla zararlıdır. Üstelik çirkin bir israftır. Her şeyiyle büyük günahlardandır.

Göz kapaklarında, kirpik diplerinin iltihaplanması ile oluşup büyüyen bir tür çıbandır. Eğer sık sık tekrarlanıyorsa insanın vücut savunma mekanizmasının ve bağışıklık siteminin zayıfladığının göstergesi gibi düşünülebilir. Çünkü iltihap mikroplanmalarla olur. Bünyede birtakım eksiklikler varsa mikroplarla mücadele zayıf olur. Bunun sonucu olarak sık sık nezle, grip gibi enfeksiyonel hastalıklar ve yaraların iltihaplanması gibi sorunlar sık baş gösterir.

İnsanların bünyelerinin zayıf düşmesinin sebepleri kişiden kişiye değişebiliyor. Genlerle ilgili olabilir. Çocukluğumuzda bahçede, sokakta, evde ve kedilerle oynarken sık sık bir yerlerim kanardı. Ama asla iltihaplanmazdı. Süratle iyileşirdi. Abim benim kadar yaralanan bir çocuk değildi. Onun bir yerinin kesilmesi, kanaması veya kedi tarafından tırmalanması nadir olurdu. Ama her defasında yarası geçmek bilmezdi. İltihaplanırdı. Oluşan cerahat temizlendikten sonra yarası iyileşirdi. Aynı evde yaşayan, aynı gıdalarla beslenen iki kardeş arasında bu kadar büyük fark olması herhalde sadece genetik faktörlerle açıklanabilir.

Abimin gözlerinden arpacık çıkması da arada sırada olan bir şeydi. Bende ise, bütün çocukluğum boyunca asla arpacık oluşmamıştır.

Ta ki iki yıl öncesine kadar… “Nasıl olsa benim bağışıklık sistemim güçlüdür kısa sürede geçer” diye hiç üstünde durmadım. Hiçbir ilaç veya merhem kullanmadım. Ama geçmedi. Yine inat ettim ilaç kullanmadım. Uzun zaman sonra geçer gibi oldu. Bu sefer yerinde bir şişlik kaldı. Yağ bezesi gibi bir şey. Gözümün şeklini biraz bozuyordu. Sonra yine iltihaplandı. Yine şişti. Sonra yine iltihabı aktı gitti, şişlik azaldı, yağ bezesi ise yerinde duruyordu. Bir yıldan fazla bir süre içinde aynı yer defalarca iltihaplanıyordu. İyileşiyordu yine iltihaplanıyordu.

Bir gün bir eczacının dikkatini çekti. Eczacı bana bir merhem tavsiye etti. Son derece ucuz bir şey. Kısa sürede bir yıllık yağ bezesi bile eridi gitti. Şimdi aradan 6 ay geçti tekrar iltihaplanma olmadı.

ARPACIK TEDAVİSİ

İlacın adı: Thiocilline 5g Antibiyotik Göz Pomadı
Kullanılması: Her akşam bir defa bu merhemi arpacık iltihabınızın üstüne bol bol sürün. Her gün sadece akşamları bunu tekrarlayın.
Ciddi durumlarda doktora başvurmalı.

Arpacık tedavisi için herkes değişik değişik tavsiyelerde bulunur. Çay ile kompres, sıcak su ile yıkamalar, papatya ile sütü kaynatıp sıcakken pansuman yapmak.. Hatta arpacık duası bile vardır. Ama emin olun bu sadece bir iltihaptır ve tedavisi için adını verdiğim ilaç birebirdir. Fiyatı da çok ucuz. Zor şeylerle vakit kaybetmeyin. Ayrıca, arpacık ilk baş gösterdiği gün, hatta ilk saatte derhal bu merhemi kullanmanız çok iyi olur.

Hastanede tam farkında değilim ama yarım saat bir saat arayla üç Lasix iğnesi daha yaptılar. Bu ilacın özelliği idrar söktürücü (diüretik) olması. Hiç iyi bir şey değil. Tansiyon düşürmenin en kolay yolu bu olabilir ama tehlikesi çok.

Hastaneden çıkınca annem kustu. Tamamen kendine geldi. Akşam yemeğinde yediği kapuska yemeği yani lalaha yemeği dokunmuş anlaşılan. Doktorlar bakmıyor tabi midesinde ne var ne yok. Zaten dün akşam Etfal hastanesinin acil servisinde aşırı kalabalık vardı. Doktorlar ne yapacağını şaşırmış, hemşireler sinir buhranları geçirir vaziyetteydi. Bütün sedyeler tükenmişti. Bazı sedyelere iki hastayı oturur vaziyette bekletiyorlardı. Sanki deprem gibi bir felaket olmuş, herkes Etfal hastanesinin acil servisine koşuşturuyordu.

Neyse, kustuktan sonra bir taksiyle eve geldik. Gayet iyi idi. Sabah ise daha iyi olacağı yerde şuurunu yarı kaybetmiş gibi bir hali vardı. Ben diüretik ilaç yüzünden vücut aşırı su kaybetti ondandır diye düşündüm. Akşama kadar sıvı kaybını telafi etmek için bir şeyler yedirdim içirdim ama düzelme olmadı.

Bu akşam daha iyi ilgilenirler diye Taksim ilkyardım hastanesine götürdüm. Çünkü ne zaman abimi götürdüysem acil servisi Etfal hastanesininki kadar kalabalık değildi. Yine ambulans çağırmak zorunda kaldık, ne şuuru iyiydi ne de yürüyebiliyordu.

Ambulansçılar kollarından tutup zorla yürüttüler sonra “bakın işte yürüyor” dediler. Ona yürümek diyorlar. Taksim ilkyardım hastanesinde doktora her şeyi anlatınca “gündüz dahiliye servisine getirmeliydiniz” dedi. Kontroller sonucu doktor durumunu iyi buldu. Gerçekten hastanede biraz daha iyiceydi. İki saatten fazla hastanede kaldık. Kan tahlili filan.. her şey normal görünüyormuş. Benim dikkatimi çeken ama doktorlarca problem sayılmayan yarı şuursuz durumu devam ederse gündüz hastanenin nöroloji bölümüne götürüp baktırmam tavsiye edildi eve döndük.

Halamın her şeyi bilen kızları benim ve abimin panik yaptığı görüşündeler. Annemin dinlenmeye ihtiyacı varmışmış. İnsan 40 yıllık annesini bilmez mi? Onun nice nice hastalıklarını görmüşümdür. Hiçbirinde bu kadar aşırı durgun ve tepkisiz değildi.

İnşallah onlar haklı çıkar. Yarın olsun bakalım..

Panik atak maddi ve/veya manevi büyük sıkıntılardan ve derin üzüntülerden sonra bazı insanlarda olabiliyormuş. Abimde bunu tetikleyen diğer bir faktör de zehirli guatr hastalığı. Bu hastalık (zehirli guatr) tiroid bezlerinin normalden çok fazla çalışmasıdır. İnsanın psikolojisini çok fazla etkiliyor.

Geçen yazdan beri geçirdiği rahatsızlıklardan çoğu panik atak kökenliydi. Doktorlar bu teşhisimi hiç ciddiye almadılar. Arada bir abimin geçirdiği fenalaşmalar sonucu hastaneye gittiğimizde her defasında kan tahlili yapıldı, röntgen çekildi. Ben artık bıkmıştım. Doktorlara diyordum “bence bir şeyi yok, panik atak krizi geçiriyor olmalı”.. Devlet hastaneleri doktorları insanı hiç dinlemiyor.

Dün yine fenalaştı. Hastaneye kendisi gitti. Acil serviste tecrübeli bir doktor varmış anlaşılan. Çünkü ilk defa bir doktor abime her şeyin normal olduğunu söylemiş ve ona panik atak için bir ilaç yazmış.

Panik atak kişiye göre değişik değişik rahatsızlıklar şeklinde ortaya çıkabiliyor. Sahte nefes darlığı hastalığı, sahte kalp krizi gibi ve daha değişik rahatsızlıklar. Abimde ise göğüste çarpıntı, nefes almada büyük sıkıntı ve aşırı titreme şeklinde görülüyor.